วันนี้อ่านเจอคำตรัสสอนของพระพุทธเจ้าที่น่าอ่านเกี่ยวกับความรัก ที่ว่า'ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์' เลยทำให้หวนคิดถึงกฏไตรลักษณ์ว่า ใดๆ ในโลกล้วนอนิจจัง ไม่เที่ยง ตั้งอยู่ไม่นาน และบังคับไม่ได้ ที่เราเป็นทุกข์กันก็เพราะเรายังยึดมั่นถือมั่น อยากให้สิ่งหนึ่งสิ่งใดคงทนถาวรและอยู่กับเราตลอดไป

ที่เราทุกข์จากความรักก็เพราะความคิดแบบนี้เช่นกัน รู้ไว้เตือนตนเองกันเถอะ ^_____^ และความรักที่ประเสริฐที่สุดก็คือความรักที่ประกอบไปด้วยพรหมวิหารสี่ คือ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา เป็นความรักที่ไม่หวังสิ่งใดตอบแทน
--------------------------------------

พระพุทธเจ้าตรัสไว้ว่า
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความทุกข์ที่เกิดจากการพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รักที่พอใจนั้น เป็นเรื่องทรมานยิ่ง
และเรื่องที่จะบังคับมิให้พลัดพราก ก็เป็นสิ่งสุดวิสัย
ทุกคนจะต้องพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รักที่พอใจ ไม่วันใดก็วันหนึ่ง

ความรักเป็นความร้าย
ความรักเป็นสิ่งทารุณและเป็นเครื่องทำลายความสุขของปวงชน
ทุกคนต้องการความสมหวังในชีวิตรัก แต่ความรักไม่เคยให้ความสมหวังแก่ใครถึงครึ่งหนึ่งแห่งความต้องการ
ยิ่งความรักที่ฉาบทาด้วยความเสน่หาด้วยแล้ว ก็เป็นพิษแก่จิตใจ ทำให้ทุรนทุราย ดิ้นรนไม่รู้จักจบจักสิ้น
ความสุขที่เกิดจากความรักนั้นเหมือนความสบายของคนป่วยที่ได้กินของแสลง
ท่านทั้งหลายอย่าได้พอใจในความรักเลย
เมื่อหัวใจยึดถือไว้ด้วยความรัก หัวใจนั้นจะสร้างความหวังขึ้นอย่างเจิดจ้า
แต่ทุกครั้งที่เราหวัง ความผิดหวังก็จะรอเราอยู่
'ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์' จริงๆ...